Cewka trybu różnicowego

Cewka indukcyjna trybu różnicowego, znana również jako dławik trybu różnicowego, jest zwykle wykonana z materiałów rdzenia, takich jak rdzeń ze sproszkowanego żelaza, pył pyłowy, permalloj i stop żelaza-krzemu. Jest to element uzwojony z jednym zestawem uzwojeń, używany głównie do tłumienia zakłóceń elektromagnetycznych w trybie różnicowym w obwodach. Posiada właściwość przepuszczania prądu stałego i blokowania prądu przemiennego, realizuje funkcje magazynowania energii, filtrowania i kształtowania sygnału. Jako podstawowy komponent tłumiący zakłócenia w trybie różnicowym w projektach EMC, może tworzyć kompletną sieć filtrów EMI, gdy jest używany razem z cewkami indukcyjnymi trybu wspólnego. Jego prąd znamionowy mieści się w zakresie od 0,5 A do 100 A, a wartość indukcyjności wynosi 1 μH ~ 10 mH (przeważnie między 10 μH a 1 mH). Jest to urządzenie dwu-pinowe z klasą izolacji do klasy F i wyższą. Charakteryzuje się silną zdolnością przeciwdziałania-nasyceniu, niskimi stratami mocy, wysoką stabilnością i szeroką kompatybilnością z aplikacjami.

• Silna zdolność przeciwdziałania-nasyceniu: w rdzeniu zastosowano materiały magnetyczne o doskonałych-skutkach przeciwdziałania nasyceniu (głównie sproszkowane żelazo i rdzenie FeSiAl/Sendust). Materiały te charakteryzują się rozproszoną charakterystyką szczeliny powietrznej, która pozwala na utrzymanie stabilnej indukcyjności w warunkach dużego obciążenia prądem stałym, skutecznie zapobiegając problemom, takim jak gwałtowny spadek indukcyjności lub brak tłumienia zakłóceń spowodowany nasyceniem rdzenia w warunkach wysokiego prądu.

• Prosta konstrukcja: składa się z pojedynczego uzwojenia nawiniętego na pojedynczy rdzeń, co zapewnia prostą konstrukcję bez skomplikowanych wymagań dotyczących symetrycznego uzwojenia. Wygląd to przeważnie dwu-pinowa obudowa o niewielkich rozmiarach. W porównaniu z cewkami indukcyjnymi w trybie wspólnym ma mniejsze trudności w produkcji i większe korzyści kosztowe.